Zandvoort

Laten we het even hebben over solo reizen. Niet over hoe fantastisch het is. Of hoe iedereen het minimaal één keer moet doen in zijn of haar leven. Of hoe je jezelf ontdekt zoals je Julia Roberts succesvol hebt zien doen in welbekend Eat Pray Love.

Laten we het hebben over het taboe rondom solo reizen. Want deze maand leerde ik dat solo reizen helemaal niet zo ingeburgerd is als ik dacht dat het was.

Het heeft echt lang geduurd voor ik hier tegenaan liep – misschien dat ik er daarom zo van onder de indruk ben. Maar toevallig ga ik aanstaande vrijdag in m’n uppie op pad en werkelijk waar: ik heb nog nooit zó vaak moeten aanhoren hoe ‘raar’ ik wel niet ben.

Vind ik interessant trouwens; zomaar tegen iemand zeggen dat je raar bent omdat je iets leuk vindt.

Enfin. Mijn voorliefde voor reizen maakt mij dus raar wanneer ik het alleen doe. Want blijkbaar zijn sommige hobby’s gebonden aan een minimum aantal deelnemers. En zo kwam ik in aanraking met het taboe dat soloreizen heet. Zoals gezegd heb ik het een lange tijd kunnen ontwijken. Wat bijna knap is eigenlijk – ik heb namelijk inmiddels meer solo reisjes op mijn naam staan dan reisjes met reismaatjes.

Zandvoort

Ik hoef nog geen vijf minuten in mijn ziel te graven voor ik snap waarom deze ingeving zo lang op zich heeft mogen wachten.

Want met al dat gereisblog wat ik tot voor kort redelijk serieus deed en al het gereis dat daarbij kwam kijken, kwam ik eigenlijk alleen maar in contact met andere reizigers. Met name soloreizigers. Als ik dan thuis kwam van mijn reisjes las ik reisblogs. Meestal geschreven door, je raadt het al, vrouwelijke solo reisbloggers.

Ik heb mezelf hierdoor lange tijd omringd met mensen met dezelfde gedachten. Soort van sociaal isolement bestaande uit soort-zoekt-soort, zeg maar. Nu leef ik in een ‘realistischer’ wereldje. Waar ik fulltime werk met ondernemers en medewerkers uit allerlei branches, bedrijven, steden en leeftijdscategorieën.

En nu leer ik dat alleen op vakantie gaan vreemd is. ‘Waarom zou je dat nou weer doen’ is wel ongeveer de strekking van de reacties die ik krijg als ik mijn plannen vertel.

Als tegenbod begin ik steeds opnieuw met mijn ‘ga ook soloreizen’-pleidooi ter verdediging van mijn ‘gedrag’; Alleen reizen is leuk. Je ontmoet interessante mensen. Als niemand mee wil, waarom zou dat betekenen dat ik ook niet moet gaan? Et cetera.

Eigenlijk komt het erop neer dat ik steeds erg mijn best doe om mensen te overtuigen dat 1. ik niet gek ben en 2. solo reizen niet gek is. Terwijl ik me eigenlijk druk moet maken om punt 3. waar maakt iedereen zich druk om?

Wat ik leuk vind aan het soloreis-taboe is dat het niet overal schijnt te gelden. In je eentje backpacken door Zuidoost Azië is namelijk niet meer dan normaal. Een ticket naar Thailand is eerder regel dan uitzodering. Sterker nog: ik ken inmiddels al genoeg mensen die juist níet in Thailand willen backpacken omdat ‘iedereen daar heen gaat’.

Zandvoort

Maar ik ga vrijdag niet naar Thailand.

Ik ga lekker ‘simpel’ naar Italië. Een prachtig land met mooie steden en lekkere wijn en lekkere pizza en historie en musea en Vespa’s en lieve oude mensen en schattige huisjes en noem maar op. What’s not to like? Maar het blijkt gek. Want Italië is geen Thailand. Ik ga dus niet backpacken maar ‘alleen op vakantie’. Dat is andere koek – en wie doet dat nou?

Helaas, taboes doorbreken ga ik vandaag niet doen. Wel ga ik lekker alleen op vakantie en ga ik genieten van alles en iedereen die ik tegen kom. In de hostels waar ik ga slapen kom ik geheid een hoop backpackers tegen (uit Australië, die mogen zich hier wel backpacker noemen) met wie ik de dag vol krijg. En als ik in mijn eentje wil genieten van een uitzichtje met een grote bak espresso voor mijn neus dan is dat ook helemaal oké.

In de tussentijd, tot mijn vlucht vertrekt, ga ik mijn best doen om mijn reis niet goed te praten aan iedereen die zich afvraagt of ik wel spoor. Dan ben ik maar raar. Maar ik ben liever raar in het buitenland. Met andere rare mensen uit alle landen en streken. Met wie ik kan lachen en kijken en doen. Zoals ik al zei: soort zoekt soort.