Golan Heights Israël

Niet perse het mooiste stukje natuurgebied dat ik ooit gezien heb. Toegegeven, in het lijstje van ‘stukje natuurgebieden die Yvonne heeft gezien’ zit dan ook een grote hoop aan stevige concurrentie. Daarentegen is het wel een natuurgebied dat lijkt op niets anders dan ik tot nu toe gezien heb. Droge, uitgestrekte vlaktes, afgewisseld door heuvels met niets minder dan groen. Her en der dorpjes – allemaal met grote historische waarde, zoals Kapernaüm. En uiteraard andere plekken met enorm veel historische waarde – zoals het Meer van Galilea. Indien geïnteresseerd in godsdienst, zou een reisje rond Golan Heights je aan niets ontbreken.

Maar waarom ik het persoonlijk zo ontzettend indrukwekkend vond?

In het Noorden-noorden reden we met ons busje richting wat een prachtig uitzicht punt moest zijn. Denk aan het drielandenpunt, maar dan net een beetje anders. Althans, tot jaren geleden was dit ook echt een prima uitzicht punt. Voor de oorlog in Syrië dan.

Enigszins gespannen was ik wel. Een meisje die bij onze tour aansloot vertelde ons dat ze een jaar eerder dezelfde tour had gevolgd en écht wel heel erg moest uitkijken toen ze aan de grens stond. Ze zag de bommen vallen, vertelde ze. Niets meer dan rookpluimen en enorme donderslagen. Geruststellende gedachte, kan ik je vertellen. Maar meer dan dat is het een beeld waar je echt wel even heel erg stil van wordt. Want verhalen als deze doen je realiseren dat je oog in oog komt te staan met oorlogsgebied.

En zo dicht bij oorlog ben ik nog nooit geweest.

Onze chauffeur, daarentegen, was niet echt onder de indruk. Heel Israël leek niet echt onder de indruk van hoe dit uitzicht punt, tevens werkzaam als bunker, ook maar enigszins gevaarlijk kon zijn. ‘Ok, my friend.’ vertelde onze chauffeur door de microfoon in de bus. ‘We are now going to see the border of Syria. Yes, yes.’

Golan Heights Israël

Ik heb me nooit kunnen indenken dat zoiets, waar zich eigenlijk zoveel geweld afspeelt en waar veiligheid relatief is, zo ontzettend toeristisch kan zijn. Maar hier vonden ze dat kennelijk geen probleem.

Dat je te maken had met een oorlogsgebied werd al vrij snel duidelijk door de enorme hoeveelheid aan waarschuwingsborden. Je moest absoluut op het pad blijven. Want ja.. mijnen. Ver van het pad afwijken kon trouwens ook niet. Een grote rol aan prikkeldraad naast het pad maakte dat redelijk moeilijk.

Had ik al gezegd dat Israël er ontzettend luchtig over deed? Nee? Bovenop de bunker stond een enorm restaurant geparkeerd. Pizza here! In koeienletters. Oh, je werd trouwens wel verteld dat betreden op eigen risico was.

En daar stond je dan. Bovenop een heuvel, vlak voor een bunker, met een paar NAVO soldaten naast je, te kijken naar de grens met Syrië.

Slik.

Golan Heights Israël

Voor een paar shekel kon je met een verrekijker over de grens turen. Die zonder verrekijker trouwens ook wel heel erg goed zichtbaar was. Tot aan het meters hoge hek van de grens was het landschap versierd met mooie groene akkers. Vanaf de grens en ín Syrië? Niets meer dan een groot, leeg veld tot aan de horizon.

Hoe bizar eigenlijk, dat een hek kan bepalen of je wel of niet veilig bent. Allemaal bepaald door puur geluk, of ongeluk, waar je geboren wordt.

Via de verrekijker werd de ravage achter de grens snel duidelijk. Voor wat vanuit de verte leek als landschap, was via de verrekijker niets minder dan hoopjes gebouw. Restanten van wat ooit iets betekende voor iemand. Verder niets. Stilte.

En zelfs meters verderop, vanaf waar ik stond, was die stilte pijnlijk duidelijk.

Terwijl niet bepaald het meest vrolijke bezoekje tijdens mijn tijd in Israël, is het iets waarvoor ik toch dankbaar ben dat ik het met eigen ogen gezien heb. Want ook dit is een kant van het land en de regio die erbij hoort. En je ogen sluiten, betekent niet dat het verdwijnt. Want het is er wel degelijk, die oorlog.

En dan besef je pas hoeveel geluk je hebt dat je gelukkig kan zijn.